Futbol — bu shunchaki o‘yin emas, u inson taqdiri, orzular va chidab bo‘lmas alamlar to‘qnashuvidir. Gohida eng yorqin yulduzlar ham o‘z nurini yo‘qotgandek tuyuladigan paytlar keladi.

Braziliya terma jamoasi uchun navbatdagi qora kun aynan shunday bo‘ldi. Jahon chempionatining nimchorak finalida «pentakampeonlar» Norvegiya to‘sig‘idan o‘ta olmadi. 1:2 hisobidagi mag‘lubiyat nafaqat natija, balki butun boshli futbol mamlakati uchun ulkan fojiaga aylandi. Maydonda hukmronlik qilishga intilgan braziliyaliklar raqibning tartibli va hisob-kitobli o‘yini qarshisida ojiz qolishdi. ​Uchrashuvdan so‘ng stadionni tinchlik qurshab oldi, faqat Neymarning o‘kinib yig‘layotgan ovozi eshitilardi. U maydon markazida o‘tirib qolganida, xuddi bir avlodning orzulari so‘nganday edi. Yulduz futbolchining ko‘z yoshlari ortida nafaqat mag‘lubiyat, balki o‘zining so‘nggi imkoniyatlarini boy berganidan alam bor edi. «Men qayta-qayta urinib ko‘rdim, lekin endi hammasi tugadi», — deya pichirladi u kameralar qarshisida.

​Bu o‘yin shunchaki futbol emas, bu katta avlodning mundial sahnasidan sarg‘aygan bargdek uzilib tushishi bo‘ldi. Norvegiya o‘z tartibi bilan futbol olamiga yangicha «qat’iyat» darsini o‘tgan bo‘lsa, Braziliya yana bir bor xatolar ustida ishlashga majbur. Neymarning ko‘z yoshlari esa bu mundialning eng mungli va eng esda qolarli sahifasi bo‘lib tarixga kirdi. Muxlislar uchun bu hali ham qabul qilish qiyin bo‘l